Özlüyorum...
Işıkları yanan evlerde hayal ettiğim umudu...
Ki ilmek ilmek büyüttüm ben onu yurt pencerelerinde buğulu bir bardak çay özlemi ile...

Özlüyorum Nisan yağmurlarına binip gidenleri ve Eylül ' de sararan yapraklara...

Özlüyorum dizim kanadığinda :
Babaanne!
Diye koşmayı eve...

Özlüyorum üniversite yıllarımda yağmur yağarken- hem de ahmakıslatan - sokakta avare voltalarımı , hüznün bini bi para ceplerimde...

Özlüyorum çocukken üşüsek de acıksak da taştan çamurdan oyuncaklara muhabbetimi...
Özlüyorum Çınar ' da Ahmed Arif ' in şiir kitabını almıştım da göğsüme basmıştım ya hani...

Özlüyorum evlatlarımı kucağıma aldığım ilk an beni hüngürdeten o deli sevinçleri...

Özlüyorum ilk görev yerimdeki uzun uzun kavaklara bakıp asker yolu bekleyişimi...

Özlüyorum o kokulu kalemlere silgilere yeni defterlere amansız dermansız sevgimi...

Özlüyorum ayakkabım su doluyken biraz daha yürümeyi...

Özlüyorum o kırmızı ışıkta gördüğüm Suriyeli ' yi...

Bizim sokağın kedisini, hem biraz kirlidir onlar hem biraz külhan, eee metropol kedisi...

Özlüyorum tahtaya yazdığım o şiiri...
O ürkek bakışlı öğrenciyi...
Ve basma şalvarlı telâşlı veliyi...
Kuş gibi titreyen hep titreyen beyhude yorduğum kalbimi...
Islak yastığımı...
Yeter artık gözüne yazık kapat artık o ışığı diyen sesi , birkaç satır daha okumayı akabinde onun dayanılmaz zevkini...
Ben...

Özlüyorum cenneti...
Özlediğim herkes orada diye belki...
Özlüyorum bazen ne olduğunu tam olarak bilemedigim bir şeyleri...
Kavuşmak ?
Ümitvârım...

" Ne görsem ötesinde hasret çektiğim diyar... Kavuşmak nasıl olmaz mademki ayrılık var... "
Diyor ya şair...

Nüket Belsan Taşören