"Kahvelerim pişti gel / Cezvelerim taştı gel / İyi günüm dostları / Kötü günüm geçti gel."

Demişler....Güzel Demişler...

Hey gidi gençlik! İlk kafeinsiz Türk kahvemi içtim... Orson Welles' in I know what is it to be young şarkısı eşliğinde... Oysa ben değil miydim kafeinsiz Türk kahvesi içeceğime papatya çayı içerim diyen... He o kadar da düşmedik(!) şükür ! Fakat yaş kemâle erince ; kalp , üniversite sınav sonucunu bekler gibi çarpınca vakitli vakitsiz , dolu dizgin en sertinden kahve içmeler de tarih oluyor işte...

Halbuki 41 yaşında ikinci kez anne olunca kırışıklıklara kaz ayaklarına takmıştım kafayı... 50 lerde sağlıkmış önemli olan anladım... Ters bir hareket yapınca aniden , kolu bacağı bir hafta ağrıyınca anlıyor insan , Can Yücel ' in Bağlanmayacaksın şiirindeki kolun bacağın da senin değil aslında felsefesini...

Halbuki annem , melek annem 28 yaşındayken gitmişti ötelere... Saçında tek beyaz yokken , kırışıklık nedir bilmezken... İki küçük çocuğunu genç yakışıklı onu çok seven eşini geride bırakıp...

Babaannem -rahmetli- yaşlılıktan sebep bir şey yapamayınca kızar "Kurt kocayınca köpeklerin maskarası olur. " derdi... Onu ne kadar iyi anlıyorum...

Kayınvalidem de Safranbolu ' da tarihi ahşap evlerinin bahçesinde hüzünlenir, gençken hop hop hopladığım , sabahtan akşama defalarca çıkıp indiğim yerler diye hayıflanır geçip giden yılların ardından...

Çok sevdiğim bir şair/ şiir vardır:

"Ağlarım hatıra geldikçe gülüştüklerimiz " diye... Tam tersi de mümkün , ağladıklarına da ah kafam diye gülebiliyormuş yıllar sonra insan...

Ağlamak, gülmek ikiz kardeş bunlar...

Yaşamak çünkü...

'Hamdık pişip yanacağız' ya... Ağlayıp gülmeden düşmem deyip düşmeden olmaz...

" İnsanlar, imtihan edilmeden, sadece 'İman ettik' demeleriyle bırakılıvereceklerini mi sandılar?"(Ankebût, 29/2)