Tatamiye, sahaya, korta, parkeye veya havuz kenarına baktığınızda, ter döken çocukların birçoğunun gözündeki o saf heyecanı ve enerjiyi görebilirsiniz. Ancak gözünüzü kenardaki antrenmanı izleyen velilere çevirdiğinizde manzara aniden değişebiliyor. Orada, çocuğunun attığı her adımda kendi geçmişinin rövanşını almaya çalışan ebeveynler olabiliyor. İşte tam da bu noktada, sporun en temel amacı yavaş yavaş zehirlenmeye başlar.

"Ben Olamadım, Sen Olacaksın" Sendromu
Spor alanındaki gerçekle, kenardaki beklenti çoğu zaman uyuşmaz. Çoğu aile, çocuğunun o sporu gerçekten sevip sevmediğiyle veya antrenmanda ne kadar eğlendiğiyle ilgilenmiyor. Hedef çok net ve keskin: Şampiyonluk. Kendi gençliğinde profesyonel sporcu olamamış, madalya kürsüsüne çıkamamış bir ebeveynin, çocuğundan yeni bir şampiyon yaratma çabası, sporu bir tutku olmaktan çıkarıyor. Kenardan sürekli taktik veren, her hatada yüzünü asan ve molalarda çocuğunu azarlayan ebeveynler, aslında çocuklarını değil, kendi yarım kalmış hikayelerini büyütmeye çalışıyorlar.

Oyun Alanından Zorunlu Mesaiye
Erken yaşlarda spor, çocuğun fiziksel ve zihinsel gelişimi için bir araç, sosyalleşeceği bir alan olmalıdır. Oysa bu ağır beklenti altında spor; aileye hesap verilen, zorunlu bir mesaiye dönüşüyor. Çocuğun kaldırabileceğinden fazla yüklenen antrenman temposu ve her müsabakanın bir ölüm-kalım savaşı gibi lanse edilmesi, omuzlara devasa bir psikolojik yük bindiriyor. Sonuç mu? Daha onlu yaşlarının başında spordan tamamen soğuyan, antrenmana ayakları geri geri giden ve derin bir "tükenmişlik" yaşayan çocuklar.

Kaybetme Hakkının Elinden Alınması
Sporun en güzel öğretisi, düştükten sonra ayağa kalkabilmektir. Ancak birer "olimpiyat projesi" olarak görülen çocukların kaybetme lüksü yoktur. Yenildiklerinde rakiplerinden veya antrenörlerinden çok, ailelerinin tepkisinden korkarlar. Bir çocuğun maç sonu ağlamasının sebebi, babasının veya annesinin hayal kırıklığıyla bakan gözleri olmamalıdır. Karakter gelişimi galibiyetlerle değil, mağlubiyeti olgunlukla karşılayabilmekle inşa edilir.

Egomuzu Bir Kenara Bırakma Vakti
Çocuklarımıza verebileceğimiz en büyük destek, onları kendi ulaşılamaz hayallerimizin birer aracı olarak görmekten vazgeçmektir. Disiplin, sporun olmazsa olmazıdır, fakat bu disiplin korkuyla değil, çocuğun içsel motivasyonuyla ve sporu sevmesiyle sağlanmalıdır.
Bırakın çocuklar spor yaparken eğlensin, hata yapsın ve sadece kendileri için o sahaya çıksınlar. Unutmayalım, kupalar ve madalyalar gün gelir köşede tozlanır ama çocukluk yıllarında ruhta açılan o ağır baskı yaralarının izi bir ömür boyu silinmez.