Ne kadar az olanakla ne kadar çok şey başarıyoruz sinemada! Sinemacılarımız bu kadar azimli ve yetenekli, onların etrafındaki festivalciler ve yetkililer bu kadar çalışkan ve iyi niyetli olduğu için olsa gerek!

Reis Çelik’in “Lal Gece”yi ve Emin Alper’in “Tepenin Ardı”nı gerçekleştirdiği koşulların ne kadar kısıtlı olduğunu düşününce 62. Berlinale’de elde ettikleri başarı daha da büyüyor gözümüzde! “Lal Gece” Generation K Plus bölümünün büyük ödülü olan Kristal Ayı’yı aldı; Emin Alper Forum bölümünde Alman Sinema Emekçileri Federasyonu’nun prestijli Caligari Ödülü’nü... En İyi İlk Film Jürisi de bir ödül takdim etmemekle birlikte Özel Mansiyon olarak adını andı sahnede.

Filmlerimizin sadece bütçeleri değil yapım koşulları ve yaratıcı ekipleri de çok küçük! Yönetmenler çoğunlukla yazar ve yapımcı, birer elemanları filmin tanıtım ve pazarlaması için çalışıyorsa çok şanslılar! Devlet yardımı bu yüzden oldukça önemli bir meblağ gibi duruyor. Kültür ve Turizm Bakanlığı Sinema Genel Müdürlüğü dışında bir devlet kurumu yok sinemamızla ilgilenen. Onlar da dünyadaki diğer resmi kurumlar gibi ekiplere, merkezlere ve etkinliklere sahip değiller. Öyle olsa filmlerin topyekun tanıtım ve pazarlamasını üstlenen bir kurumsal yapıya kavuşurlardı. Ama Türkiye’nin bazı uluslararası festivalleri bu işlevi gönüllü üstlendiği için bir sistem oluştu ve artık filmlerimiz gözden kaçırılmıyor.

Berlin Film Festivali sırasında Avrupa Film Marketi’ndeki Türkiye standının o arı kovanı gibi halini gerçekten çok takdir ettim. Bir sürü gencecik sinemacı gelmiş, henüz yol yordam bilmeyenler bile canlarını dişlerine takmış projelerini geliştirmeye çalışıyordu! Kendi ülkelerinde bir türlü tesis edilemeyen film endüstrisinin çarklarına dünya çapında dahil olmaya gayret ediyorlardı.

Hayallerinin peşinde koşan bu gençler o standda kendilerine hem ciddi bir ofis hem korunaklı bir yuva bulmuş gibiydiler! Açmış bilgisayarlarını çalışıyorlar, internet bağlantısı var, randevu vermek için ayrıca yer aramalarına gerek yok, oturma grupları var, görüşmeye gelenlere ikram edecek geleneksel ürünleri (kahveleri ve tatlıları) var. Her yerin tıklım tıklım ve gürültülü, internet bağlantısının kısıtlı ve ateş pahası (yabancı gazeteciler ne çekiyor bilseniz!) olduğu ‘deplasmanda’ kendinizi ev sahibi takım gibi hissetmeniz büyük avantaj.

Bir yandan da dünyanın dört bir yanından bilgi almak isteyenlerin akın ettiği ve karşılığında konuya hakim, canla başla taleplerini karşılamaya çalışan bir ekip bulduğu bir sinema elçiliği olmuştu yine! Venedik Film Festivali’nin başına yeniden getirilen Alberto Barbera bile ayağının tozuyla ne var yok diye Türkiye standını yoklamaya gitti. Kültür ve Turizm Bakanlığı adına Türkiye’nin film endüstrisi için hayati önem taşıyan Berlin ve Cannes Film Marketlerindeki pavyonlarını Ankara Sinema Derneği - ASD işletmeye başladığından beri o mekanlar bütün Türkiyeli sinemacı ve eleştirmenlere yurt oldu adeta! Tabii Paris ve Berlin Büyükelçiliklerimiz, Kültür Ataşelerimiz, Turizm ve Tanıtma Ofislerimiz de bu faaliyetlerin düzenlenmesine büyük katkıda bulunarak kendimizi evimizde hissetmemizi sağlıyorlar.

Sinemacılarımız kendi yağlarıyla kavrularak bir ekol yarattı, devlet desteği de onların çabasıyla önemli bir düzeye geldi. Festivalcilerimiz Türkiye’nin gönüllü sinema elçileri oldu, bakanlığımız onların çabalarını kurumsallaştırdı. Düşünün bir de daha fazla olanakla, çok da değil, Romanya’nınki kadar olanaklarla endüstriye entegre olsak kimbilir neler başarırız!